طبقه بندی اصلی کندانسورهای تهویه مطبوع

کندانسورها را می‌توان به‌طور کلی بر اساس محیط خنک‌کننده به سه دسته طبقه‌بندی کرد: کندانسورهای-خنک‌شده با آب،-خنک‌شده با هوا (هوا-خنک‌شده) و تبخیری (آب-اسپری). در کندانسورهای{5}}خنک شده با آب، گرمای آزاد شده توسط مبرد توسط آب خنک کننده منتقل می شود. اینها شامل انواع پوسته-و-لوله، کواکسیال و غوطه وری می باشد. در کندانسورهای-خنک‌شده با هوا (هوای خنک‌شده)، گرمای آزاد شده توسط مبرد توسط هوا منتقل می‌شود. اینها معمولاً از یک ساختار کویل سرپانتین با باله استفاده می کنند و از یک فن برای تسریع جریان هوا استفاده می کنند. در کندانسورهای تبخیری و اسپری آب، مبرد در داخل لوله‌ها متراکم می‌شود در حالی که بیرون به طور همزمان توسط آب و هوا خنک می‌شود.

دستگاه های تهویه مطبوع خانگی معمولاً از کندانسورهای هوای خنک شده با لوله پره دار- استفاده می کنند.

کندانسورهای خودرو و کندانسورهای تهویه مطبوع خانگی بر اساس اصول مشابهی کار می کنند، اما از نظر طراحی، ساختار و مواد تفاوت چشمگیری دارند. کندانسورهای خودرو که برای تناسب با فضای محدود و محیط کاری پیچیده یک خودرو طراحی شده اند، فشرده و کارآمد هستند و به دلیل دماهای بالا، لرزش و گرد و غبار به دوام و مقاومت در برابر خوردگی نیاز دارند. از طرف دیگر کندانسورهای کولر گازی خانگی سهولت نصب و نگهداری را در اولویت قرار می دهند. از دیدگاه طراحی، کندانسورهای خودرو معمولاً در جلوی خودرو نصب می‌شوند و از جریان هوای ورودی برای دفع گرما استفاده می‌کنند. کندانسورهای تهویه مطبوع خانگی معمولاً در خارج از منزل نصب می شوند و مجهز به فن هایی هستند که جریان هوا را وادار می کنند. از نظر ساختاری، کندانسورهای خودرو اغلب از طرح هیت سینک تخت استفاده می کنند، در حالی که کندانسورهای تهویه مطبوع خانگی عمدتا از طراحی لوله ای دایره ای استفاده می کنند. از نظر مواد، کندانسورهای خودرو به مواد مقاوم در برابر خوردگی و اکسیداسیون- نیاز دارند، در حالی که کندانسورهای تهویه مطبوع خانگی بیشتر بر عملکرد اولیه اتلاف گرما و دوام تمرکز دارند.